6 maanden / 26+ weken

Stiekum tel ik zo nu dan al af, want ik heb nog zo'n 12 weken te gaan omdat de geboorte bij 38 weken staat gepland. De eerste blauwe kleertjes zijn gekocht en al het roze is uitgezocht en apart gelegd. Ook het wiegje is al tevoorschijn gehaald en eigenlijk moeten we alleen de roze lamp voor een blauwe verwisselen. Deze keer dus gelukkig geen ingrijpende verbouwingen of andere klussen binnenshuis die gedaan moeten worden voordat de baby komt. Ik hoef me deze zomer dus alleen maar bezig te houden met uitbuiken, ons eigen gezin, het bouwbedrijf,  het chalet en de 7 gîtes.
Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan de "sage femme" oftewel de vroedvrouw. 10 uur stond de RDV gepland, maar we moesten vroeg de deur uit, want ik moest ook nog langs het laboratorium voor een "prise de sang" (bloedprikken) En aangezien ik me nuchter moest melden was het wel zo fijn dit voor het bezoek aan het ziekenhuis te doen. Ik zou ook de wijkverpleegkundige kunnen bellen, maar dat kost me weer extra aan reiskosten die je eerst moet betalen en later wel weer terugkrijgt, maar daar gaat een tijdje overheen. Ook vind ik het vervelend dat je via de "infirmière à domicile" de resultaten zelf moet ophalen bij de pharmacie in Le Mayet-de-Montagne, want daar kom ik niet zo vaak. En als ik naar het lab in Cusset ga, liggen ze daags erna in de brievenbus, wel zo handig dus.
Eigenlijk heel raar: de wijkverpleegkundige komt bij je omdat je afgelegen woont en niet zelf naar een lab kan, maar de resultaten moet je ophalen,..... Nouja, ik ben dus lekker naar Cusset gegaan en krijg een kopie van resulaten morgen opgestuurd!!!Na een bezoek aan het laboratorium ging ik dus door naar het ziekenhuis. Ik was deze keer ruim op tijd, maar moest nog zeker 20 minuten wachten voordat de sage femme er eindelijk was. Ze nam er uitgebreid de tijd voor en had later ook nog ruzie met haar computer en de printer. Nadat ze de recepten maar met de hand had uitgeschreven waren we weer ruim een half uur verder.
Alles was prima. Het hartje bonkte lekker, bloeddruk was keurig en verder waren er geen bijzonderheden.
De RAI (irregulaire bloedwaarde, in mijn geval anti-Kell) was de afgelopen keer negatief, maar kan ook zo weer veranderen in positief. Ik word nu gewoon definitief als RAI positief genoteerd, want men redeneert: eens RAI = altijd RAI. Toch wordt er wel elke maand speciaal bloed voor geprikt.

Natuurlijk stelde de vroedvrouw tijdens haar onderzoekjes DE vraag:" wat heb je al en wat krijg je?!" en ik ga haar het verlossende antwoord. Het feit dat er na 3 meisjes, nu een jongetje aankomt, doet iedere Fransman/vrouw direct vervallen in euforie. Oh, oh, oh, wat zal je man blij zijn, eindelijk een jongetje, een stamhouder en ga zo maar door. Maar ook meteen daarop volgend: en wat zal 'ie het zwaar krijgen met 3 zussen. Hier had de sage femme echter meteen een oplossing voor: hierna moest er nog maar eentje bijkomen, en dan natuurlijk wel weer een jongetje!!!
Soms vraag ik me af waarom iedereen toch zo graag voor je wil regelen hoeveel kinderen je "moet" krijgen en van welk geslacht. Met 4 meisjes waren we net zo blij geweest. Maar op de één of andere manier denken een heleboel mensen daar anders over of ze geloven je gewoon niet.
Nouja, het is nu een feit, er komt een jongetje bij en dat scheelt een hoop discussie, aanwijzingen, tips, truukjes en aanmoedingen.
Nu is mijn Lief in ieders ogen helemaal het mannetje en heeft hij een super prestatie geleverd. Hahaa, en Gaby neemt al deze complimenten, grapjes, schouderklopjes en uitnodingen om dit te vieren natuurlijk met een grote glimlach aan, want ergens is 'ie natuurlijk best trots dat 't hem nu wél gelukt is!!!

En het is,.....

Afgelopen vrijdag was het zover. We hadden een afspraak in het ziekenhuis voor de 20 weken echo. Inmiddels ben ik al 23 weken zwanger, maar eerder was er geen plek en het viel nog binnen de limiet. Er werd gekeken of alles goed was met Brusje, of er geen groei achterstand is, of het hartje goed gevormd is, of de nieren aanwezig zijn en werken, maar ook naar de blaas, de maag, de longen, de hersenen, eigenlijk zo'n beetje alles betreffende de organen, werfels, botten en schedel. Alles was prima!!! Brusje weegt inmiddels 550 gram en zit op de middellijn van de groeicurve.
De dokter was druk bezig met het opmeten van de voetjes en vroeg tussendoor of we ook het geslacht wilden weten. Ja, dat wilden wij graag. Hoewel we onszelf steeds voor hadden gehouden dat het toch wel weer een meisje zou zijn, zou het fijn zijn als we dat ook bevestigd zouden krijgen.
Het beeld veranderde en ze vroeg of we het al zagen. Ik zag niets en tuurde over het beeld heen en weer op zoek naar herkenning. Mijn Lief zag het wel,..... en de dokter bevestigde zijn enigszins verbaasde en vragende blik met de woorden: "Oui, c'est un garçon!" Huh, een jongen, dat kan toch helemaal niet, dacht ik nog, en ik zag Gaby ook vertwijfeld naar mij kijken met een blik van "Hè, wat zegt ze nou?!" En toen zag ik het ook. Ze had het beeld al die tijd flink ingezoemd gehad en daar was dus een levensgroot piemeltje te zien. En ik maar zoeken,......
De dokter was zich niet bewust van onze verwarring en ging gewoon door met de echo. Pas toen we samen weer op de gang waren drong het een beetje door. We waren er al die tijd zo vanuit gegaan dat het weer een meisje zou zijn, dat we toch echt wel even aan dit idee moesten wennen!!!

In bad

Wat is er nu lekkerder als élke dag in bad!!! Lekker spetteren en spelen, daarna afdrogen, schone kleertjes, een fles en dan lekker naar bed voor een tukkie van een paar uur. Heerlijk!!!

Op de helft

Officieel nog "maar" 19 weken, maar ik ben op de helft, aangezien de gynaecoloog duidelijk was in zijn beslissing dat Brusje met 38 weken geboren gaat worden.
Alles gaat goed, geen klagen.
De uitslag van de Trisomie test was héél goed, namelijk 1 : 6772.
Verder nog geen bloeduitslagen gehad, zal de pharmacie eens bellen of ze het kunnen opsturen, faxen of mailen, want ik ben wel heel nieuwsgierig naar de RAI uitslag.
(zie ook deze link http://bbenfrance.blogspot.com/2009/09/anti-kell-kel1.html )
Vanaf 22 april hopen we te weten of Brusje een Broertje of Zusje is, dan hebben we de 20-weken echo.

Nina loopt

Rond haar 1e verjaardag zette ze haar eerste stapjes. Eerst waren het er nog maar een paar, héél voorzichtig. Maar dat werden er al snel meer. Sinds 18-03 loopt ze echt flink in het rond en probeert ze ook al de trap op te klimmen of op 't keukentrapje te gaan staan. Dat vinden wij een minder goed idee, dus het trapje staat omgedraaid in de keuken en de traphekjes zitten netjes dicht. Héél af en toe kruipt ze nog een stukje, als ze sneller wil als dat ze gaat of als ze even valt of struikelt. Ze is écht met stip de vlotste van onze drie meiden!!!

Hiep hiep hoera, 1 jaar!!!

De tijd vliegt!!! Zo was het nog een piepklein mopje en nu is ons schatje al een lekkere dreumes die deftig haar eerste stapjes doet. Na weer een fikse verkoudheid is ze weer in een goed humeur en eet ze lekker met de pot mee. Ze loopt zo'n 8 à 10 stapjes los en gaat dan kruipend weer verder of valt even op haar billen en staat dan weer op. Het is een ondernemend grietje!!! Geen keukenkastje is meer veilig en de besteklades op kniehoogte (voor ons dan) zijn een walhalla van mooie dingen. Ook het chips/koek kastje gaat zo lekker makkelijk open en daar valt natuurlijk altijd wat te halen.
Nadat we in Nederland haar verjaardag al met vrienden en familie hadden gevierd, deden we het in France nog even dunnetjes met z'n 5-jes over. Tja, je wordt tenslotte maar één keer 1 jaar!!!

Overgave

Ik heb het lang kunnen rekken en ruim 16 weken kunnen volhouden, maar nu heb ik eraan toegegeven. Ik heb mijn eigen spijkerbroek verruild voor een zwangerschapsexemplaar. Zomaar van de ene op de andere dag knelde m'n broek hevig, kreeg ik m'n riem niet meer op het juiste gaatje dicht en voelde ik me de hele dag "te vol". Op Nina haar verjaardag, precies één jaar nadat de broek de kast in was gegaan, mocht 'ie er dus weer uit. Vanaf nu kan ik dus uitbuiken en kan Brusje ongehinderd door groeien.