6 maanden / 26+ weken

Stiekum tel ik zo nu dan al af, want ik heb nog zo'n 12 weken te gaan omdat de geboorte bij 38 weken staat gepland. De eerste blauwe kleertjes zijn gekocht en al het roze is uitgezocht en apart gelegd. Ook het wiegje is al tevoorschijn gehaald en eigenlijk moeten we alleen de roze lamp voor een blauwe verwisselen. Deze keer dus gelukkig geen ingrijpende verbouwingen of andere klussen binnenshuis die gedaan moeten worden voordat de baby komt. Ik hoef me deze zomer dus alleen maar bezig te houden met uitbuiken, ons eigen gezin, het bouwbedrijf,  het chalet en de 7 gîtes.
Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan de "sage femme" oftewel de vroedvrouw. 10 uur stond de RDV gepland, maar we moesten vroeg de deur uit, want ik moest ook nog langs het laboratorium voor een "prise de sang" (bloedprikken) En aangezien ik me nuchter moest melden was het wel zo fijn dit voor het bezoek aan het ziekenhuis te doen. Ik zou ook de wijkverpleegkundige kunnen bellen, maar dat kost me weer extra aan reiskosten die je eerst moet betalen en later wel weer terugkrijgt, maar daar gaat een tijdje overheen. Ook vind ik het vervelend dat je via de "infirmière à domicile" de resultaten zelf moet ophalen bij de pharmacie in Le Mayet-de-Montagne, want daar kom ik niet zo vaak. En als ik naar het lab in Cusset ga, liggen ze daags erna in de brievenbus, wel zo handig dus.
Eigenlijk heel raar: de wijkverpleegkundige komt bij je omdat je afgelegen woont en niet zelf naar een lab kan, maar de resultaten moet je ophalen,..... Nouja, ik ben dus lekker naar Cusset gegaan en krijg een kopie van resulaten morgen opgestuurd!!!Na een bezoek aan het laboratorium ging ik dus door naar het ziekenhuis. Ik was deze keer ruim op tijd, maar moest nog zeker 20 minuten wachten voordat de sage femme er eindelijk was. Ze nam er uitgebreid de tijd voor en had later ook nog ruzie met haar computer en de printer. Nadat ze de recepten maar met de hand had uitgeschreven waren we weer ruim een half uur verder.
Alles was prima. Het hartje bonkte lekker, bloeddruk was keurig en verder waren er geen bijzonderheden.
De RAI (irregulaire bloedwaarde, in mijn geval anti-Kell) was de afgelopen keer negatief, maar kan ook zo weer veranderen in positief. Ik word nu gewoon definitief als RAI positief genoteerd, want men redeneert: eens RAI = altijd RAI. Toch wordt er wel elke maand speciaal bloed voor geprikt.

Natuurlijk stelde de vroedvrouw tijdens haar onderzoekjes DE vraag:" wat heb je al en wat krijg je?!" en ik ga haar het verlossende antwoord. Het feit dat er na 3 meisjes, nu een jongetje aankomt, doet iedere Fransman/vrouw direct vervallen in euforie. Oh, oh, oh, wat zal je man blij zijn, eindelijk een jongetje, een stamhouder en ga zo maar door. Maar ook meteen daarop volgend: en wat zal 'ie het zwaar krijgen met 3 zussen. Hier had de sage femme echter meteen een oplossing voor: hierna moest er nog maar eentje bijkomen, en dan natuurlijk wel weer een jongetje!!!
Soms vraag ik me af waarom iedereen toch zo graag voor je wil regelen hoeveel kinderen je "moet" krijgen en van welk geslacht. Met 4 meisjes waren we net zo blij geweest. Maar op de één of andere manier denken een heleboel mensen daar anders over of ze geloven je gewoon niet.
Nouja, het is nu een feit, er komt een jongetje bij en dat scheelt een hoop discussie, aanwijzingen, tips, truukjes en aanmoedingen.
Nu is mijn Lief in ieders ogen helemaal het mannetje en heeft hij een super prestatie geleverd. Hahaa, en Gaby neemt al deze complimenten, grapjes, schouderklopjes en uitnodingen om dit te vieren natuurlijk met een grote glimlach aan, want ergens is 'ie natuurlijk best trots dat 't hem nu wél gelukt is!!!

Controle (3):

Afgelopen dinsdag moest ik weer naar het ziekenhuis van Vichy voor de controle van de zevende maand, ditmaal bij de gynaecoloog.
Een alleraardigste man van een jaar of 55 met Arabisch bloed. (ik denk een halfbloed Algarijn)
Alles was weer helemaal goed. De uitslag van de suikertest van vorige week was ook prima, dus daar hoeven we ons niet druk om te maken.
Ik kreeg een verwijsbrief mee voor de anesthesist die me alles gaat uitleggen over "de ruggeprik" en zodat ze kunnen zorgen dat ze rond de datum van bevallen het juiste bloed (met de irreguliere waarde Anti-Kell) op voorraad hebben, voor "je weet maar nooit".
Wel, DE ruggeprik. In principe kun je in Frankrijk dus bevallen onder het genot van een ruggeprik, de keus is volledig aan mij, in dit geval. Wat het precies inhoudt, of je überhaubt nog iets voelt etc. weet ik dus niet, dat gaat de anesthesist me allemaal uitleggen. Daar had de vriendelijke dokter allemaal geen tijd voor, zijn tijd is kostbaar (lees: duur)!!!
Aan andere vormen van pijnstilling doen ze niet. Het geweldige pethidine prikje (ik was kompleet van de wereld en zo high als konijn) dat ik bij de bevalling van Xenya kreeg kan ik dus wel vergeten :(
Inmiddels heb ik een beetje op het net gespeurd en gelezen dat er twee verschillende soorten ruggeprikken bestaan. Eén waarbij je echt niets meer voelt en kan, maar ook één waarbij je nog je spieren kunt gebruiken en soms zelfs nog kunt lopen. Dat eerste lijkt me bij een bevalling wel handig, ik neem aan dat Jetje er niet helemaal uit zichzelf uit komt ploppen :) en toch wel wat spierkracht van mij nodig heeft bij dit klusje.
Op mijn vraag hoe het zit met opwekken, inleiden etc. kreeg ik een negatief antwoord. Aangezien ik al eens een keizersnede heb gehad, zal Jetje niet voortijdig opgeroepen worden. Ik had het wel leuk gevonden om met 38 weken ofzo te bevallen. Maar helaas, dat is dus uitgesloten. Ik zal rustig moeten wachten tot ze zich aandient. In Frankrijk grijpen ze wel eerder in, mocht ik overtijd raken. Waar in NL de grens op 42,5 weken ligt, ligt de grens in Frankrijk op 41 weken. Ik ga er dus vanuit dat ik in ieder geval rond 21 maart in het kraambed lig, mét een blozende baby!!! Nu op naar de volgende afspraak: volgende week de 32 weken echo!!!

Suiker

De laatste keer bij de sage femme kreeg ik de opdracht mee om een suiker test te laten doen. Helaas kon dit niet door de verpleegster worden gedaan die aan huis komt om bloed te prikken. Er moet namelijk worden geprikt in nuchtere staat, dan moet je 75 gram (!!!) suiker of glucose tot je nemen, 2 uur wachten en dan wordt er nogmaals bloed geprikt. Volgens de verpleegster en het laboratorium is dat veel te gevaarlijk om thuis te doen (?!) en moet je constant onder toeziend oog van een medicus zijn. En de wijkverpleegster heeft natuurlijk geen tijd om 2 uur bij mij op de bank te komen wachten.
Er zat dus niet veel anders op als me melden bij het laboratorium in Vichy. Ik mocht niet naar het lab waar ik normaal gesproken altijd naartoe ga, want via de wijkverpleegster hadden ze in Vichy al het recept en dus kon dat niet meer door een ander lab worden gebruikt. Midden in de stad, welliswaar vlakbij een parkeergarage, maarja, m’n auto is te groot (lees hoog) dus die past daar niet in. Dat werd dus zoeken naar een parkeerplek. Natuurlijk sneeuwde het ook nog eens flink en moest ik een stuk lopen, nouja, waggelen, naar het lab.
Omdat ik me daar 2 uur moest bezighouden had ik ook maar m’n labtop meegenomen, leek me wel zo handig als tijdverdrijf, maar die moest ik dus ook meeslepen.
Rond tienen was ik in het lab. Ik werd meteen geprikt en daarna kwam de verpleger met een groot glas suikerwater aanzetten. Getver de getver, wat was dat smerig zeg!!! Ik ben een zoetbek, maar dit is wel zo goor!!! 75 gram glucose opgelost in water en het liefst had ‘ie dat ik het in één teug opdronk. Ik dacht dat ik over m’n nek ging na de eerste teug. De rest van het glas heb ik in de wachtkamer opgedronken, slokje voor slokje. Gelukkig werd het minder zoet naarmate ik dichter bij de bodem kwam.
En toen begon het wachten,…… want pas na twee uur konden ze weer prikken en ik mocht het lab NIET verlaten,……
Na ruim 2 uur met m'n labtop op schoot in de wachtkamer te hebben gezeten, had ik m'n offerte getypt, enkele facturen uitgewerkt en zelfs nog de vorige twee blogjes geschreven. Ik vond het wel tijd om op te ruimen!!! Dus, afgesloten, alles terug in de tas en naar de balie. Maar nee, volgens hen moest ik nog eens een goed kwartier wachten. Dan maar alvast plassen en nog wat bladeren in een tijdschrift wat ik voor de zekerheid ook meehad. Hè hè, 12h23 kwam de verpleger aan en mocht ik weer mee naar het prikkamertje. De prik was snel gedaan en exact om 12h30 stond ik weer buiten, in de sneeuw!!!
De resultaten sturen ze per post naar me op.

Weeën:

Even voor kerst werd ik ‘s nachts wakker. Er was iets, maar het duurde even voordat ik het door had. Ai, dit voelde als een wee!!! Ik bleef rustig liggen terwijl de pijn rustig afnam. Maar eventjes later begon het weer opnieuw. Na 7 weeën, die ongeveer om de 2 à 3 minuten kwamen werd ik toch wel wat ongerust en ging ik naar beneden. Het leek me wel zo verstandig een blocnote erbij te pakken en de tijd zodat ik wat kon gaan noteren. Tja, als je een dokter moet gaan bellen is het wel zo handig als je iets te vertellen hebt.
Met blocnote en mobiel in de hand installeerde ik me op de bank. En toen,….. niets meer. Geen kramp, geen pijn, geen wee meer te bekennen. Na een minuut of 20 was ik het zat en ben ik maar weer naar bed gegaan.
De volgende ochtend voelde ik me gewoon en had ik heerlijk geslapen, alsof er niets was gebeurd.
Ik heb een beetje op internet gespeurd en gesurft, maar kon hier geen schokkende informatie vinden in de zin van dat ik me nu zorgen moest gaan maken. Hoogstens dat ik het toch echt een beetje rustiger aan zou moeten doen. Zolang het niet weer zou gebeuren was er niets aan de hand, anders zou het wel verstandig zijn een dokter of gynaecoloog te raadplegen. En,… laten we het afkloppen, tot nu toe is het niet meer voorgekomen. Jetje blijft dus nog even lekker in d’r veilig holletje, totdat ze écht klaar is om naar buiten te komen!!!

Controle (2):

Half december was het weer zover: op controle bij de sage-femme in het ziekenhuis.
Bloeddruk was ietwat laag: 105/80, hartje klopte goed, gewicht was goed, plasje was goed en tijdens het toucheren bleek dat ik nog geen ontsluiting had :)
Ik had de laatste tijd wat last gehad van harde buiken enzo, dus ze wilde even het zekeren voor het onzekere nemen om er zeker van te zijn dat Jetje nog goed opgesloten zat.
Aangezien ik inmiddels wel wat kwaaltjes krijg/heb kwam ook het recepten blok tevoorschijn.
Pijn in je rug en bekken??? Doosje pillen. Suiker prikken??? Zakje met 75 gram glucose. Brandend maagzuur??? Zakjes vloeibaar spul om op te slurpen. En om het lijsteje kompleet te maken: Aambeien??? Zetpillen en zalf.
Zo, ik kan mijn eigen apotheekje weer openstellen, want samen met alles wat ik al in huis had, kan ik wel weer een tijdje voort en de rest van de familie kan mee profiteren. Bovendien wordt alles vergoed door de Secu en de aanvullende ziektekosten verzekering, dus ik doe gewoon lekker mee met alle Fransen, want" ik heb er recht op"!!!
De irregulaire antistof Kell kwam ook ter sprake. In eerste instantie vond deze SF dat ik daar niet meer op gecontroleerd hoefde te worden, omdat het de vorige keer negatief was (op zich een goed bericht!!!). Na overleg met een arts werd er toch, voor de zekerheid, nog één keer een recept voor uitgeschreven om dit te laten testen. Als het dan nog steeds negatief zou zijn, dan hoefde ik niet meer elke 15 dagen getest te worden. (Een week later bleek dat het toch weer positief was, dus we gaan gewoon door met elke 15 dagen prikken,…)
Er lag ook een foldertje van de Mexicaanse Griep op het bureau van de SF. Ik las het terwijl zij de recepten uitschreef. Ze vroeg me of ik me al had laten inenten. “Nee hoor, ik heb nog steeds geen oproep gehad en als ik die wel krijg ben ik niet van plan te gaan.”
Oh, maar je kan ook naar één van de prikcentra in Vichy hoor, zonder oproepkaart. “Hmm, hoeveel zwangere vrouwen laten zich eigenlijk inenten???” Tja, ze moest toegeven dat dat er dus niet zoveel zijn.
Nog even door over de gripe: Wat ik wel heel vervelend vind, is dat de kraamafdeling tijdens de griep zo goed als gesloten is voor bezoek. Je mag tijdens je kraamperiode (5 dagen verplicht in het ziekenhuis) maar door één persoon bezocht worden. En niet één persoon per keer, nee, tijdens de periode van 5 dagen moet het telkens dezelfde persoon zijn!!! Hopen dus maar dat de griep over is tegen de tijd dat ik daar lig.
Dit was de laatste keer bij de SF. De volgende afspraken die ik heb zijn allemaal bij dezelfde gynaecoloog. Ook de 32-weken echo staat gepland, ben zeer benieuwd of ze me dan al wat meer over Jetje kunnen vertellen in de zin van lengte, gewicht, wel of niet op schema etc.